18!

ახლა აღმოვაჩინე, რომ ზუსტად 18 წელია ეს ბლოგი მაქვს, სამჯერ გონებაში და ერთხელ კალკულატორით გამოვაკელი წლები ერთმანეთს და ბოლომდე მაინც არ მჯერა, 18 წელი იმდენად დიდი დროა :) არადა, ძველ პოსტებს რომ ვკითხულობ, კი ვგრძნობ რამდენი დროა გასული, იმდენი რამ მოხდა ამ 18 წელიწადში. 2 ადამიანი გამოვჩიკე და გამოვზარდე - ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ :) რა უცნაურია, იმდენი ცვლილება მოხდა ჩემს ცხოვრებასა თუ ზოგადად ინტერნეტ სამყაროში, ისე შეიცვალა ყველაფერი, ამ ბლოგის სიყვარულმა და აქ წერის სურვლმა კი მაინც არ გამიარა. ამ ხნის მანძილზე, წელიწადში მინიმუმ ერთხელ, ან 6 ჯერ, შეიძლება 60 ჯერაც :) შემოვდივარ და რომელიმე შემთხვევით პოსტს ვკითხულობ :) ძველს, 16-17-18 წლის წინ დაწერილს და თითქმის ყველა პოსტზე ზუსტად მახსოვს როდის დავწერე, რას ვგრძნობდი წერის დროს, სად ვიყავი, როგორ ვიჯექი და როგორ ვწერდი, ვისთვის ვწერდი, ვისთვის არ ვწერდი, რას ვწერდი და ვშლიდი, რას საერთოდ არ ვწერდი :) ფაქტიურად დროის მანქანაა :) ისიც მახსოვს რამდენი ვიფიქრე სანამ ბლოგს გავაკეთებდი, მაშინ სულ 2 ძირითადი პლატფორმა იყო ბლოგებისათვის. ჩემი მაშინდელი თვითრწმენის დონის ( insecurity) გათვალისწინებით, მახსოვს WordPress-ს ვერ შევეჭიდე და უფრო მარტივი და "საყოველთაოდ ხელმისაწვდომი" ავარჩიე :) მახსოვს სახელს რამდენ ხანს ვარჩევდი, შემდეგ უკვე ბლოგის დიზაინის არჩევას რამდენი დრო მოვანდომე, იმდენი ვიბოდიალე, 2 თვე პოსტს ვერ ვწერდი და ცარიელი ბლოგი მქონდა :) პირველი 2-3 პოსტის შფოთვებიც მახსოვს, პირველი კომენტარის გულის აჩქარებაც :) ფორუმზე რომ ვიღაცეებმა დაწერეს, ერთ-ერთი საუკეთესო ბლოგია დღიურის ტიპის ბლოგებშიო, მთელი კვირა გაბღენძილი დავდიოდი და გაღიმებულს მეძინა :) მახსოვს რა ძალიან მნიშვნელოვანი იყო აქაურობა ჩემთვის, ახლაც ასეა, იმიტომ არა, რომ რამე განსაკუთრებულს ვწერდი, უბრალოდ მაშინ ეს იმდენად დიდი ნაბიჯი იყო ჩემთვის, ისეთ პირადულ, რეალურ ცხოვრებაში საგულდაგულოდ დაფარულ გრძნობებს ვავლენდი, ჩემი პიროვნების ისეთი დაფარული ნაწილი გამომქონდა სააშკარაოზე უცნობებისა თუ ნაცნობებისათვის, ახლაც მაოცებს და აღფრთოვანებას მგვრის ის გამბედაობა და ის გულახდილობა რომლითაც პოსტებს ვწერდი :) მახსოვს როგორ ვიცლებოდი და რამხელა შვებას მგვრიდა აქ წერა. ჩემი მაშინდელი რეალობისაგან გასაქცევადაც ძალიან კარგი თავშესაფარი აღმოჩნდა აქაურობა. აქ მომწონდა, მიყვარდა, შვებას მგვრიდა, ზუსტად ის იყო - რაც ძალიან მჭირდებოდა მაშინ. ამდენი წელი გავიდა და ყველა არეულ ფიქრსა და გრძნობას, დარდს, სიხარულს, წყენას, მონატრებას, ყველა მძაფრ შეგრძნებას რომელიც მიჩნდება ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე, ყველაფერს მინდა ამ სივრცეში მოვუყარო თავი. ახლა როცა ბლოგებს აღარავინ კითხულობს, მინდა თუნდაც მარტო ჩემთვის იარსებოს აქაურობამ. წლების შემდეგ რომ ისევ შევძლო დროში მოგზაურობა, თუნდაც მხოლოდ მაგისათვის;

მაინც არ მჯერა, რომ სრულწლოვანი ბლოგი მაქვს :) ახლა შემიძლია ცუდი სიტყვებიც თამამად ვათქმევინო :)