15 years since that life-changing "YES"!

სიყვარულისთვის 15 წელი - 5479 დღე (!) დიდი დროა, ერთად ყოფნისთვის არც ისე, მაგრამ სიყვარულისთვის დიიიდი დროა, განსაკუთრებით ჩემნაირი ადამიანისათვის, ვინც სიყვარულის ნიჭით არ დავბადებულვართ და გვიწევს ყოველდღიურად ვისწავლოთ, როგორ გვიყვარდეს, როგორ ვიპოვოთ და შევინარჩუნოთ სიმშვიდე ამ სიყვარულში. მშურს იმ ადამიანების, ვისაც ეს ყველაფერი ბუნებრივად გამოსდის, ჩემთვის რთულია, ალბათ შეუძლებელიც იქნებოდა სწორი ადამიანი რომ არ შემხვედროდა სიყვარულის ობიექტად. ყოველდღიური გამოცდაა ჩემთვის სიყვარული, ხან წარმატებით ვაბარებ, ხან დამსახურებულ ორიანზე :), მერე კი ისევ თავიდან ვიწყებ და ამდენი წელია არ ვნებდები. ფაქტიურად ნულიდან ვისწავლე შვილების სიყვარული - ინსტინქტურად მხოლოდ ზრუნვა და უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფა გამომივიდა. ნულიდან ვისწავლე საკუთარი თავის სიყვარულიც, აი საყვარელი მამაკაცის სიყვარულის სწავლა კი - მინუს უსასრულობიდან დავიწყე. ჩემი ქმრის შეყვარება ძალიან ადვილი იყო, იმის ფონზე თუ როგორ ვუყვარდი, როგორ ხედავდა იმ თვისებებს ჩემში, რომლებიც მეც არ ვიცოდი თუ მქონდა, როგორ მენდობოდა, როგორ მიფრთხილდებოდა, როგორ ვყოფნიდი - ისეთი როგორიც ვიყავი - არ შეყვარება გაცილებით რთული იყო, ვიდრე შეყვარება. ნამდვილად რომ მიყვარდა მაშინ გავიაზრე, როცა ჩემს თავს სისუსტის გამოვლენის უფლება მივეცი და მისი თანდასწრებით პირველად ვიტირე, მივხვდი რომ ჩემი ადამიანი ვიპოვე, ჩემი სახლი ვიპოვე, უსაფრთხო ადგილი ვიპოვე - ვისაც მივენდობოდი, დავყრდნობოდი, ვისთანაც ნიღბების ტარება და თამაში არ მჭირდებოდა, უფილტრებოდაც საკმარისი ვიყავი - არეული ფიქრებით, დაბალი თვითშეფასებით, +8 კილოგრამით (olo), გაბურძგნული თმით, შფოთვებით, კომპლექსებით, მანიაკალურად ეჭვიანი, ფეთქებადი ხასიათით. მახსოვს ეს იმხელა შვება იყო, თითქოს ვიხრჩობოდი და ბოლო წამს ამოვყვინთე, თითქოს უმძიმესი ტვირთისაგან გავთავისუფდი... რამდენადაც ადვილი იყო შეყვარება, იმდენად რთული აღმოჩნდა სიყვარული - გრძელვადიან პერსპექტივაში :) ალბათ რა ბედნიერებაა, ადამიანი ერთხელ შეგიყვარდეს და გიყვარდეს მთელი ცხოვრება. მე ასე ნამდვილად ვერ შევძლებდი, ამიტომ ცხოვრების ყველა ეტაპზე ახლიდან ავირჩიე და ახლიდან შევიყვარე, - როგორც მეგობარი, როგორც შეყვარებული, როგორც ქმარი, როგორც ჩემი შვილების მამა... არ ვიცი კიდევ რამდენი ხანი ვიქნებით ერთად, ალბათ საკმარისი კრიზისული პერიოდი გადავლახეთ იმისათვის, რომ ვივარაუდო - სავარაუდოდ ერთად ვიქნებით ბოლომდე ( ჩემი ფლეილისტი თუ არ აღმოაჩინა, ან კალკულატორის ისტორია - ორნიშნა და ერთნიშნა ციფრების შეკრებისთვის რომ ვიყენებ). მაგრამ სულ რომ საარაკოდ სკანდალურად დავშორდეთ, ყოველთვის მადლობელი ვიქნები იმისათვის, რომ 16 წლის წინ ფაქტიურად გადამარჩინა, მენტალური ჭაობიდან და თვითგვემიდან ამომათრია, გონება გამინათა, ფიქრები დამილაგა, საკუთარი თავი სულ სხვა კუთხით დამანახა. თავისი სიყვარულით საკუთარი პიროვნების შეყვარების ძალა მომცა. უკეთესობისკენ შემცვალა, რითიც მთელი ჩემი სანათესაოს მადლი მოისხა, უპირობო სიყვარული და სამარადჟამო პატივისცემა დაიმსახურა :))) ხომ არიან ადამიანები ვინც უბრალოდ გიყვარს, პატივს არ სცემ შენთვის მიუღებელი თვისებების/ქცევების გამო, თუმცა გიყვარს. ან პირიქით, არ გიყვარს მაგრამ პატივისცემით ხარ განწყობილი. ჩემთან ყოველთვის ასე იყო, ან მიყვარდა ან პატივს ვცემდი. ჩემი ქმარი პირველი ადამიანია ვინც თან მიყვარს და თან პატივს ვცემ. ამდენი წელი გავიდა და ისევ თინეიჯერი გოგოსავით "ვქრაშავ" თავისი თვისებების გამო, ბუნებრივად, შინაგანად, ძალდაუტანებლად - როგორი ერთგულია, როგორი სანდოა, როგორი წესიერია, როგორი მეგობარია, როგორი მამაა, როგორი ძლიერი საყრდენია ყველასათვის.

რა თქმა უნდა არის მომენტები, როცა ფიქრებში, მძინარეს, ბალიშით ვგუდავ და კმაყოფილი მივდივარ ციხეში, თუმცა ძირითადად მაინც იმაზე მეტად მიყვარს, ვიდრე ჩემს ძველ „მე“-ს, მის გაცნობამდე, ოდესმე შეეძლო წარმოედგინა. 15 წლის წინანდელი ნინო, ნამდვილად ამაყობს თავისი თავით, იმითი როგორ ისწავლა სიყვარული და ყოველგვარი თავმდაბლობის გარეშე, როგორ ყოვლად სანატრელ, სანუკვარ და სრულყოფილ მეუღლედ და პარტნიორად გამოიძერწა. :) რაც შეეხება ჩემი ქმრის გადმოსახედიდან ამ სიტუაციის აღქმას, უმეტესად იმ პრინციპით ცხოვრობს, რომ თუ კაცი ხარ, You've got to stick to your principles

რაც პრინციპში, ძალიანაც მისაღებია :)))